Budowle z historią

Najstarsze zapory były prawdopodobnie wałami ziemnymi usypywanymi w ten spo­sób, by spiętrzyć wody rzeki i utworzyć zbiornik. W przypadku, gdy rzeka okresowo wysy­chała, zapas wody w zbiorniku wystarczał na cały rok. Rzymianie wznieśli liczne zapory w Europie Północnej, używając do budowy zaprawy murarskiej i betonu. Za czasów Nerona w pobliżu stolicy imperium wzniesiono trzy zapory, dzięki którym utworzono trzy sztuczne zbiorniki, mają­ce służyć rozrywce władcy. Austriacy budowali zapory, by w utworzonych zbiornikach hodować ryby. Austriaccy inżynierowie wznieśli też kilka zapór w Dolomitach, by zapobiegać powodziom w Południowym Tyrolu (obecnie Górna Adyga we Włoszech) i w północnych Włoszech. Zapoczątkowana około roku 1760 rewolucja prze­mysłowa zrodziła między innymi zapotrzebowanie na tani, szybki i sprawny transport coraz większej ilości surowców i wytworzonych dóbr. W efekcie w przodujących podówczas krajach – Francji i Anglii – powstało wiele zapór. Niektóre z nich służyły do kontrolowania poziomu wody w rze­kach, tak by umożliwić na nich całoroczną żeg­lugę. Inne z kolei służyły zaopatrywaniu w wodę. szybko rozrastającej się sieci kanałów. Powstawały również wielkie zbiorniki wodne będące rezerwu­arami wody pitnej dla gwałtownie rozwijających się miast przemysłowych. szybko rozrastającej się sieci kanałów. Powstawały również wielkie zbiorniki wodne będące rezerwu­arami wody pitnej dla gwałtownie rozwijających się miast przemysłowych.

Zapory wykonane w całości z jednego materiału nazywamy jednorodnymi. Wiele tego typu budow­li ziemnych jest używanych do dziś. Wyposaża się je w urządzenia przelewowe, mogące odprowadzić w sposób kontrolowany duże ilości wód powodzio­wych. Każdy przelew wody przez koronę zapory mógłby bowiem doprowadzić do erozji wału i w efekcie do zniszczenia zapory. Również prze­sączanie wody przez materiał zapory musi być kon­trolowane, by nie doprowadzić do przesunięć mate­riału i osłabienia struktury. Aby zapory ziemne były stabilne i bezpieczne, wprowadzono liczne udoskonalenia. Przy zaporach jednorodnych stosuje się technikę drenażu pozwa­lającą na osuszanie podstawy oraz odsłoniętej czę­ści wału. Dzięki temu ta część zapory pozostaje sucha i stabilna. Trawa siana na wale zapobiega jego erozji wywołanej opadami atmosferycznymi. Z kolei wybrukowanie części podwodnej chroni ją przed erozją wywołaną falowaniem. Współczesne zapory ziemne są konstrukcjami zło­żonymi. Wewnętrzny nieprzepuszczalny rdzeń sięga głęboko, tworząc również fundament zapo­ry. Konstrukcja zprojektowana w XIX wieku skła­dała się z glinianego rdzenia przechodzącego przez środek wału zapory i sięgającego w głąb aż do rowu wyrytego w skalnym, nieprzepuszczalnym podło­żu. W ten sposób tworzy się warstwa nieprzepusz­czalna dla wody, a wkopanie rdzenia w stabilne podłoże uniemożliwia przesuwanie się zapory pod naporem mas wody.

Pralki używać możemy od roku tysiąc dziewięćset szóstego, kiedy to została ona wynaleziona i od tamtego czasu następuje jej ciągłe ulepszanie. Wcześniej pranie ubrań wiązało się nie tylko z olbrzymim wkładem siły mięśni, ale i dużą ilością wody, która najczęściej była zimna i nie pozwalała na całkowite pozbycie się plam ani brudu z noszonych ubrań. Dziś pralki zarządzane przez inteligentne systemy elektroniczne wyposażone zostały w systemy pozwalające na dokładne pozbycie się wszelkich zabrudzeń z naszych ciuchów w dodatku zapewniając ich ochronę przed farbowaniem czy blaknięciem. Dodatkowo skorzystać możemy z kilku różnego rodzaju typów prań, dostosowanych do materiału, z którego zostało wykonane dane ubranie, a zatem dostosowana jest tez odpowiednia temperatura i ilość wody. W dbałości o środowisko naturalne producenci zadbali także o jak najmniejsze zużycie detergentów i wody, a także energii elektrycznej. Ponadto nie musimy już myśleć o płukaniu czy wykręcaniu ubrań, bowiem pralka się tym zajmie i doskonale je odwiruje.

Woda i malec to połączenie bardzo niebezpieczne. Należy pamiętać, że małe dziecko może utonąć nawet w kilku centymetrach wody. Często rodzice lekceważą to zagrożenie. Trzeba pilnować malca w kąpieli. Nawet jeśli w wannie jest trochę wody. Maluch pozostawiony sam w wannie może odkręcić kurek z wodą a o utonięcie nie trudno. Jeśli kąpiemy dziecko a koniecznie musimy np. otworzyć drzwi lub odebrać telefon należy wyjąć malca z wanny i owinąć go w ręcznik. Nie wolno dzieci zostawiać ze starszym rodzeństwem. Bowiem to nie jest właściwy opiekun dla malca. Dużym niebezpieczeństwem są także przydomowe baseny. Jeśli taki posiadamy powinien być on odpowiednio zabezpieczony. Ogrodzenie wokół basenu musi mieć 1,5 metra wysokości a szczeble powinny znajdować się w odległości 10 cm. Furtka musi być zamykana na klucz. Warto także założyć alarm przy wejściu na teren basenu. Wówczas będziemy wiedzieć, że maluch jest blisko basenu. Jeśli blisko domu są studnie lub zbiorniki wodne powinny być one dobrze zabezpieczone przez dziećmi, tak by nie mogły ich otworzyć. Nawet jeśli maluch umie pływać to nie należy zakładać ze sobie poradzi gdy zacznie tonąć.