Budowle z historią

Warszawski kościół świętego Marcina to jedna z bardziej znanych w stolicy świątyń. Figuruje w krajowym rejestrze zabytków. Szukać go należy na Starym Mieście, a uściślając – przy ulicy Piwnej. Ufundowany on został w latach pięćdziesiątych czternastego stulecia. W wieku siedemnastym oraz osiemnastym był przedmiotem niejednej przebudowy. Podczas drugiej wojny światowej został zniszczony, jednakże z tych wojennych zniszczeń został odbudowany. Kościół ten zasłynął między innymi z tego, że przed trzydziestoma dwoma laty – kiedy to sytuacja w kraju był dość napięta – opozycjoniści rozpoczęli tutaj trwającą dwa tygodnie głodówkę. Protestowali w ten sposób przeciwko aresztowaniu robotników. Wśród protestujących znaleźli się między innymi Stanisław Barańczak i Henryk Wujec, a w ich imieniu głos zabierał Tadeusz Mazowiecki. W dniu dzisiejszym świątynia spełnia rolę rektorskiego kościoła sióstr franciszkanek służebnic Krzyża – kojarzą się one głównie z tym, że w Laskach prowadzą ośrodek dla ociemniałych.

Kościół Matki Bożej Królowej Polski to jeszcze jeden z bardzo wielu kościołów, jakie znajdują się w Warszawie. Znajduje się na Żoliborzu. Obiekt ten powstał w latach dziewięćdziesiątych siedemnastego stulecia – jego budowa zajęła trzy lata. Pierwotnym jego przeznaczeniem była nie świątynia, a rezydencja letnia przeznaczona dla małżonki króla Jana III Sobieskiego Marii Kazimiery znanej powszechnie jako królowa Marysieńka. Ponadto sam król posiadał tutaj swój myśliwski pawilon. Wcześniej stał w tym miejscu niewielki dworek. Losy tego budynku były bardzo urozmaicone, pełnił on w swoich dziejach wiele funkcji- dla przykładu za czasów panowania Augusta II Mocnego znajdował się tutaj zwierzyniec, natomiast w pierwszej połowie dziewiętnastego stulecia swoją siedzibę miał tutaj Instytut Agronomiczny. Rolę świątyni budynek zaczął pełnić w trakcie trwania pierwszej wojny światowej. Podczas drugiej wojny ucierpiał w dość znaczącym stopniu. Msza konsekracyjna odbyła się przed czterdziestoma trzema laty.

Kościół Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny to jeden z wielu kościołów, jakie znajdują się w Warszawie. Jest to obiekt zabytkowy. Szukać go należy na Nowym Mieście, a mówiąc dokładniej – przy Ulicy Przyrynek. Charakteryzuje się między innymi tym, że spośród wszystkich świątyń, jakie się w polskiej stolicy znajdują, jest jedną z najbardziej wiekowych. Powstała bowiem w pierwszych latach piętnastego stulecia. Wzniesiona została w gotyckim stylu. W całej swojej historii niejednokrotnie ulegała zniszczeniom, niejednokrotnie ją również odbudowywano. Pierwotnie był to kościół rzemieślników oraz rybaków, a w średniowiecznych czasach słynął nade wszystko z faktu odprawiania tutaj nabożeństw w języku niemieckim. W okresie wojny polsko-szwedzkiej został nie dość, że zniszczony, to jeszcze okradziony – tak też zakończyły się lata jego świetności. Druga wojna światowa także przyniosła bardzo poważne zniszczenia. Po jej zakończeniu odbudowa trwała łącznie pięć lat. Starano się nadać mu pierwotny wygląd.

W Hiszpanii, Prowansji i Langwedocji wciąż można znaleźć rzymskie zapory i akwedukty zbu­dowane po to, by zaopatrywać w wodę sąsiednie miasta. Maurowie, władający znaczną częścią Hisz­panii od 711 roku, nie kontynuowali rzymskiej tradycji, preferując magazynowanie wody pitnej w zbiornikach podziemnych. Od czasu wypędzenia Maurów, aż po XIX wiek, Hiszpania przewodziła w świecie w budowaniu zapór dla celów irygacyjnych. W Boliwii wzniesiono system zapór zapew­niających stałe zaopatrzenie w wodę młynów wod­nych kruszących wydobywaną tam rudę srebra. Hiszpańska obecność w Meksyku i Kalifornii zaowocowała powstawaniem zapór wodnych jako części planu nawadniania. W innej części Ameryki Północnej – bogatej w drewno Nowej Anglii za­pory powstawały, by napędzać siłą wody tartaki Budowa turbin i generatorów pod koniec XIX wieku umożliwiła uzyskanie energii elektrycznej przy wykorzystaniu siły spadku wody. Elektrownie wodne zwykle wymagają budowy zapory, by pow­stał zbiornik zapewniający ciągły dopływ wody do turbin i odpowiednia różnica poziomów. Energia uzyskiwana w ten sposób stała się dziś bardzo waż­nym składnikiem bilansu energetycznego niektó­rych państw. Na przykład w Norwegii elektrownie wodne wytwarzają dziś prawie całą zużywaną tam energię elektryczną, a więc energia elektryczna funkcjonująca w Norwegii funkcjonuje w tym kraju tylko dzięki elektrowniom wodnych.