Budowle z historią

W Warszawie znajduje się wiele zabytkowych kościołów. Jednym z nich jest kościół pod wezwaniem świętego Andrzeja Boboli. Szukać go należy na Saskiej Kępie, a mówiąc dokładniej – przy ulicy Alfreda Nobla. W krajowym rejestrze zabytków figuruje od trzydziestu lat. Budowa tej świątyni ruszyła tuż przed wybuchem drugiej wojny światowej – uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego odbyła się bowiem w kwietniu tego pamiętnego roku. Udział w niej brał między innymi ówczesny prezydent Warszawy Stefan Starzyński. We wrześniu mury liczyły sobie na wysokość dziesięć metrów, ale bardzo szybko zostały zburzone. W roku następnym wybudowano tutaj kaplicę. Po zakończeniu wojny przystąpiono ponownie do prac nad tym kościołem. Projekt opracowali Jan Bogusławski oraz Józef Łowiński. Budowa zajęła w sumie sześć lat. Na początku lat pięćdziesiątych wyświęcenia tego obiektu dokonał sam kardynał Stefan Wyszyński. Jemu też przypadł zaszczyt konsekrowania go, a miało to miejsce przed dwudziestoma dziewięcioma laty.

Jedną z bardziej znanych w naszym kraju osób związaną z Łańcutem jest Ryszard Marek Groński. Przyszedł w tym mieście na świat przed siedemdziesięcioma laty. Z wykształcenia jest on historykiem. Aktualnie kojarzy się przede wszystkim z tygodnikiem „Polityka”, na łamach którego publikuje felietony. Ponadto współpracuje również z tygodnikiem Jerzego Urbana „NIE” – z tym zastrzeżeniem, że tekstów w tej gazecie nie podpisuje swoim nazwiskiem, a pseudonimem. Swego czasu związany był również ze znanym tygodnikiem o charakterze satyrycznym, a mianowicie ze „Szpilkami”. Groński to nie tylko satyryk, ale również pisarz – uprawia twórczość przeznaczoną tak dla dzieci, jak i dla dorosłych. Pisze również sztuki dramatyczne. Pełni obecnie funkcję kierownika literackiego znajdującego się w Warszawie Teatru Syrena – na jego deskach miała niedawno premiera sztuki autorstwa Grońskiego zatytułowanej „Won!”. Za jej wyreżyserowanie odpowiedzialna była Barbara Borys-Damięcka. Styl Grońskiego jest bardzo specyficzny.

Bazylika Świętego Krzyża to jeden z najbardziej znanych warszawskich kościołów. Figuruje w krajowym rejestrze zabytków. Zlokalizowana jest w Śródmieściu, a mówiąc precyzyjniej – na Krakowskim Przedmieściu. Stanowi własność księży misjonarzy – czyli Zgromadzenia Księży Misjonarzy Świętego Wincentego a Paulo. Początki tego obiektu sięgają jeszcze pierwszych lat szesnastego stulecia. Znajdowała się tu wówczas najpierw kaplica, a potem nieduża, drewniana świątynia. Budowę znanego obecnie kościoła rozpoczęto pod koniec lat siedemdziesiątych siedemnastego stulecia. Budowa zajęła łącznie siedemnaście lat. Autorem projektu był Józef Szymon Bellotti. Msza konsekracyjna odbyła się w tym samym roku, w którym ukończono budowę, a odprawił ją ówczesny prymas Polski Michał Stefan Radziejowski. W czasie drugiej wojny światowej kościół został w bardzo poważnym stopniu zniszczony. Jego odbudowa zajęła później osiem lat. Do godności bazyliki mniejszej z kolei podniósł go przed sześcioma laty Jan Paweł II.

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny to jeden z bardziej znanych warszawskich kościołów. Figuruje w krajowym rejestrze zabytków. Określany jest również mianem Kościoła Przesuwanego. Zlokalizowany jest w Śródmieściu, a mówiąc precyzyjniej – przy Trasie W-Z. Budowa tego obiektu została rozpoczęta na początku lat osiemdziesiątych siedemnastego stulecia. Prace nad nim zajęły łącznie pięćdziesiąt lat. Poświęcenie miało miejsce na początku lat trzydziestych wieku osiemnastego. Podczas drugiej wojny światowej świątynia doznała dość poważnych zniszczeń. Za ich naprawianie zabrano się sześć lat po zakończeniu działań wojennych. Nazwa Kościół Przesunięty wzięła się natomiast stąd, że w związku z budowaniem wspominanej powyżej Trasy W-Z zaszła konieczność przesunięcia kościoła o dwadzieścia jeden metrów. W połowie lat osiemdziesiątych minionego wieku dobudowana została tutaj plebania. Z ciekawostek nadmienić można, że ślub głównych bohaterów „Nocy i dni” odbył się właśnie w tejże świątyni.