Budowle z historią

Kamienne zapory narzutowe zostały po raz pierw­szy zastosowane na dużą skalę w Kalifornii w cza­sie gorączki złota w 1849 roku. Zapory te były konstruowane z ręcznie układanego skalnego kruszywa, stanowiącego rdzeń, i ułożonej od strony podwodnej nieprzepuszczalnej warstwy ubitej darni. Wykonywanie dużej części prac przez ma­szyny umożliwiało budowanie coraz większych rdzeni i usypywanie równiejszych stoków. Warstwę nieprzepuszczalną tworzono z impregnowanego drewna bądź częściej z betonu. Zapory ciężkie, wznoszone z kamienia lub z betonu dzięki swej wielkiej masie wytrzymują duży napór wody. Pierwsza znana zapora tego typu powstała w Egipcie około 2750 roku przed naszą erą. Zaporę w Sadd el-Kafara koło dzisiejszego Kairu wznie­siono, by magazynować wodę dla robotników pra­cujących w pobliskim kamieniołomie. Tworzyły ją dwie kamienne ściany, każda o grubości 24 met­rów. Przestrzeń pomiędzy nimi wypełniono żwi­rem. Całkowita grubość zapory u podstawy wyno­siła 84 metry. Nawet to nie wystarczyło. Ciśnienie wody przepływającej przez zaporę spowodowało prawdopodobnie szybkie wypłukiwanie żwiru wy­pełniającego i w rezultacie wepchnięcie do wnę­trza środkowych sekcji kamiennych ścian. Zapory kamienne często spotykane były w dawniejszych czasach. Często możemy je ujrzeć na różnych filmach. Niektóre osoby pewnie wiedzą o co chodzi.

Zamek Lubomirskich i Potockich to obiekt, który na zwiedzających go osobach robi niesamowite wrażenie. Imponujący jest nie tylko jego wygląd zewnętrzny włącznie z tym, co się znajduje dookoła, ale przede wszystkim jego wnętrza. Chociaż nie udało się ocalić całości wyposażenia, to jednak w porównaniu z pozostałymi arystokratycznymi rezydencjami znajdującymi się na terenie naszego kraju, ta w Łańcucie wyraźnie się wyróżnia. Jej zasoby są bowiem bardzo bogate – niewątpliwy wpływ na taki, a nie inny stan rzeczy miał fakt, iż w czasie drugiej wojny światowej obiekt nie został zniszczony, a za pozwoleniem okupanta udało się Potockim ocalić sporą część dóbr. Spośród wszystkich wspaniałych sal, jakie znajdują się w zamku z tych najważniejszych wymienić można między innymi Salę Balową, Salę Kolumnową, Galerię Rzeźb oraz Jadalnię Wielką. Wyposażenie tych sal jest o tyle cenne, że oryginalne. Znajduje się tutaj bardzo wiele cennych dzieł sztuki, a także największa w naszym kraju biblioteka magnacka.

Znajdujący się w Łańcucie Zamek Lubomirskich i Potockich to najważniejsza atrakcja turystyczna w mieście. Jest doskonale znane nie tylko w naszym kraju, ale również i poza jego granicami. Swego czasu była to jedna z najbardziej się liczących na całym kontynencie europejskim arystokratycznych rezydencji. Zarówno swój obecny kształt, jak i lokalizację, obiekt ten zawdzięcza Lubomirskim. Rodzina ta weszła w jego posiadanie w pierwszej połowie siedemnastego stulecia. Właśnie wtedy doczekał się odbudowy oraz wspaniałego wyposażenia wnętrz. Pracowały na to całe pokolenia. W pierwszych latach dziewiętnastego stulecia zamek stał się własnością Artura i Alfreda Potockich. Familia Potockich nie była przez Niemców prześladowana w okresie drugiej wojny światowej – w zamku natomiast swoją siedzibę posiadał Wermacht. To niewątpliwie uchroniło obiekt przed zniszczeniem. Ponadto kiedy Alfred Potocki uciekał na Zachód, dostał pozwolenie od okupanta na zabranie ze sobą sporej części zgromadzonych w zamku dóbr.

Pałac w Łomnicy to jeszcze jeden przedstawiciel znajdujących się na Śląsku pałaców. Powstał on w drugiej połowie siedemnastego stulecia. Wzniesiono go w stylu barokowym. Generalnie rzecz biorąc, pierwsze udokumentowane historycznie informacje dotyczące dóbr w Łomnicy datowane są na połowę lat siedemdziesiątych piętnastego stulecia. od tamtego czasu majątek ten posiadał bardzo wielu właścicieli. W latach dwudziestych wieku osiemnastego tutejsza posiadłość doczekała się przebudowy. Przede wszystkim objęła ona swoim zasięgiem elewację pałacu, ponadto również zmieniony został wystrój znajdujących się w nim pomieszczeń. Kto wówczas sporządził stosowny projekt, tego tak na sto procent nie wiadomo, aczkolwiek najprawdopodobniej był to Martin Franz. Jednakże najbardziej znaczące zmiany, jeśli chodzi o wygląd pałacu, zaszły w wyniku kolejnej przebudowy, która miała miejsce kilkanaście lat później. Po drugiej wojnie światowej znajdowała się tu między innymi szkoła, teraz zaś mieści się tutaj hotel.