Budowle z historią

Zbigniew Ćwiąkalski to osoba wszystkim bardzo dobrze znana. Sprawował on do niedawna funkcję ministra sprawiedliwości – w styczniu roku bieżącego podał się do dymisji, a miało to związek ze sprawą samobójczej śmierci Roberta Pazika skazanego za udział w morderstwie Krzysztofa Olewnika. Sprawa ta wywołała ogromny skandal w kraju. Warto przy okazji wspomnieć, że Zbigniew Ćwiąkalski pochodzi z Łańcuta. Tutaj przyszedł na świat przed pięćdziesięcioma dziewięcioma laty. jest doktorem habilitowanym nauk prawnych. Ponadto posiada także tytuł profesora nadzwyczajnego takich uczelni jak znajdująca się w Przemyślu Wyższa Szkoła Prawa i Administracji oraz Uniwersytet Rzeszowski. Ćwiąkalski jest również członkiem Polskiej Akademii Nauk, a mówiąc precyzyjniej – jej Komitetu Nauk Prawnych. Jest absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Specjalizuje się w prawie karnym – jest zresztą członkiem Towarzystwa Naukowego Prawa Karnego. Przez dziewięć lat był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Jednym ze śląskich pałaców jest obiekt znajdujący się w Brynku. Wsi tej szukać należy w powiecie tarnogórskim. Cały kompleks, na który składa się nie tylko pałac, ale również park oraz ogród botaniczny, powstał pod koniec lat dwudziestych dziewiętnastego stulecia. w chwili obecnej zajmuje on czterdzieści hektarów i jest objęty ochroną jako park krajobrazowy. Sam pałac został wzniesiony w eklektycznym stylu – chociaż właściwie jest to efekt przebudowy, jaka miała tutaj miejsce w pierwszych latach minionego wieku. Wówczas stosowny projekt opracował Karl Grosser – architekt niemieckiego pochodzenia działający przede wszystkim we Wrocławiu. Pałac liczy sobie obecnie dwa pietra, posiada taras oraz loggię. Skrzydła dobudowane mu zostały w latach siedemdziesiątych dziewiętnastego stulecia. W jednym z nich, a mianowicie zachodnim umieszczona jest kaplica. Sekularyzowana została ona przed osiemnastoma laty. Na dzień dzisiejszy stan jest taki, że w pałacu swoją siedzibę posiada izba pamięci narodowej.

Znajdująca się w Warszawie Katedra Polowa Wojska Polskiego Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski to jeden z najbardziej znanych kościołów nie tylko w stolicy, ale również i w skali krajowej. Zlokalizowany jest przy ulicy Długiej. Pierwsza świątynia, jaka została w tym miejscu wzniesiona powstała na początku lat czterdziestych siedemnastego stulecia. Był to drewniany kościółek, który kilkanaście lat później, podczas wojny polsko-szwedzkiej, strawiony został przez pożar. Już wraz z początkiem wieku osiemnastego konsekrowana została nowa świątynia – to właśnie ten obiekt, który znany jest obecnie. Autorem jego projektu był Józef Fontana. Do godności Katedry Wojska Polskiego świątynia została podniesiona przed dziewięćdziesięcioma laty. Podczas remonty, jaki odbył się w okresie dwudziestolecia międzywojennego architekturze wnętrz przywrócony został stary, barokowy charakter. W czasach komunizmu ordynariat polowy został tutaj zlikwidowany. Przywrócony on został ponownie przed siedemnastoma laty.

Pomimo że budowanie zapór ma bardzo długą historię, jak dotąd nie rozwiązano pomyślnie kilku związanych z nim problemów. Szczególnie w ostat­nich dziesięcioleciach zrozumiano, jak silny wpływ na środowisko mają zapory i sztuczne zbiorniki wodne. Z drugiej strony wielki jest wpływ całości środowiska na zapory. Przykładem niech będzie akumulacja osadu w zbiorniku retencyjnym. Mul niesiony z prądem rzeki osadza się na dnie i zmniejsza pojemność zbiornika. Podczas pierwszych 14 lat swego istnie­nia jezioro Mead w USA, utworzone w wyniku bu­dowy olbrzymiej zapory Hoovera na rzece Kolo­rado straciło 3% pierwotnej pojemności. Akumulacja mułu w zbiorniku retencyjnym mo­że doprowadzić również do klęski ekologicznej. Nil wylewając dwukrotnie w roku osadzał na po lach warstwę żyznego mułu, który od tysiącleci stanowił podstawę egipskiego rolnictwa i bytu tego państwa. Po zbudowaniu tamy asuańskiej mul za­trzymuje się przed nią i nie przedostaje się już w dół rzeki, nie użyźniając tym samym pól. Innym istotnym zagadnieniem jest parowanie wody ze zbiorników. Parowanie powoduje stopnio­wy wzrost stężenia rozpuszczonych w wodzie soli mineralnych. Z biegiem czasu może ono wzrosnąć do tego stopnia, że woda ze zbiornika stosowana do nawadniania będzie zabójcza dla roślin, czyli wpłynie bardzo niekorzystnie na środowisko, a więc jest to pewien minus.